گلشن ( 1353 - 1280 ) على اكبر گلشن آزادى ، كه در شعر تخلص گلشن را برگزيد ، فرزند حاج محمد معروف به بمانعلى ، در سال 1319 هجرى قمرى در شهر تربت حيدريه قدم به عرصهء هستى نهاد . هنوز هفتمين سال عمر را طى نكرده بود كه پدرش بدرود حيات گفت و سرپرستى و كفالت او را عمويش برعهده گرفت . گلشن آزادى علوم ادبيه و عربيه را از اساتيد زمان خود فراگرفت ، چندى پيشهء بازرگانى اختيار كرد و ازآن‌پس وارد كار روزنامه‌نگارى شد . در سال 1304 امتياز روزنامهء آزادى را گرفت و منتشر ساخت و سرانجام در سال 1353 شمسى چشم از جهان فروبست . گلشن آزادى شاعر و نويسنده‌اى توانا بود ، ديوانش از سه‌هزار بيت متجاوز است و بيشتر به غزلسرايى پرداخت . گلشن داراى آثار و تأليفاتى است به شرح زير : كلات كجاست ؟ ، شهان تيره‌بخت ، نگهى به گذشتگان ، گلشن‌آرا ، رمان پان‌ته‌آيا كاخ شوش ، تذكرهء شعراى خراسان . گلشن در اواخر عمر در مشهد سكونت داشت و به خدمات فرهنگى و ادبى اشتغال ورزيد . نمونه‌هاى زير از شعر اوست : بشارت آزادى دلا منال كه دور سخن نخواهد ماند * سرود دشمن و اندوه من نخواهد ماند چنان كه جلوهء مرغ چمن به جاى نماند * سياه چادر زاغ و زغن نخواهد ماند بهار آيد و گل خندد و بگريد ابر * غبار غم به عذار چمن نخواهد ماند